God always accomplished what He intended to accomplish

Is een leven met God altijd vol met bijzonderheden en wonderlijke gebeurtenissen? Nee, God helpt me geweldig in mijn leven, maar tot en met juli gebeurde er niet veel bijzonders, om het maar zo te zeggen. Ik ga je in ieder geval niet vermoeien met al die kleine dingetjes waarin ik God's hulp en leiding zie. Dat is iets wat je zelf moet ervaren denk ik. Ik kan het ook niet bewijzen, maar het gevoel is er wel dat het niet toevallig gebeurt. Wat ik nu wel ga vertellen is de wending die mijn leven even leek te nemen.

Ik ben op reis gegaan naar Israël afgelopen zomer met een groep christelijke jongeren. Aan het begin van de reis was ik nog vol van Jiska. (Leuk detail, het vliegtuig had als registratie nummer de initialen van haar volledige naam.) Tijdens de reis merkte ik onverwachts dat het goed klikte tussen mij en een reisgenote. Ik was totaal niet uit op een relatie en wist niet goed wat ik hier nou mee moest. Uiteraard heb ik in de avonden met God besproken en gebeden om wijsheid. Gek genoeg leek ik niet geremd te worden. Ik begon meer te voelen voor haar. Ik probeerde mijn ogen open te houden om te zien of God mij iets wou duidelijk maken. En ja ik begon positieve dingen te merken, zo droeg zonder het te weten een T-shirt met C&A er op. De begin letter van mijn naam en haar naam. Ik ben mij ervan bewust dat ik niet alles direct moet linken als teken van God maar toch... Tevens bleek de reisleider het opgevallen te zijn dat het wel klikte en moedigde me aan om het is met haar te bespreken. Ik besloot er voor te gaan, misschien heeft God me met de afgelopen jaren gewoon heel veel willen leren. En dat had ik zeker gedaan. Ik ben vervolgens op haar af gestapt en ik heb het hele verhaal verteld, alles over Jiska en de twijfel die ik had. Uiteindelijk kregen we een relatie, echt tof. Daar was ik God ook dankbaar voor. Ik wist niet precies wat het hele plan nou was, maar het klikte goed. Wel ben ik blijven bidden of Jiska tot geloof mocht komen. De eerste 4-6 weken waren erg leuk. Daarna kwam er bij haar ineens een gevoel dat niet weg ging. Het lag niet aan mij en ze snapte ook niet waarom dat gevoel er was. We leken nog wel zo goed bij elkaar te passen. We hebben het nog zo'n anderhalve maand geprobeerd, maar het lukte niet. Ik wist niet waar het aan lag. Ik heb veel gebeden voor haar. Het deed me immers pijn om haar te zien worstelen en natuurlijk vond ik het zelf ook erg jammer. Het ging uiteindelijk uit na drie maanden. Was ik boos op God? Nee. Was ik verdrietig? Eventjes, maar om eerlijk te zijn ging dat heel snel weg. Ik vroeg me wel af wat nou de bedoeling was van het geheel. Had ik de verkeerde keuze gemaakt?

Als ik nu, een dikke maand later, terug kijk op wat er gebeurd is, denk ik van niet. Ik ben God nog steeds dankbaar voor die tijd. Mijn twijfel is ook weg. Ik denk niet dat ik de verkeerde keuze gemaakt heb, ik denk dat dit een leerzame periode is geweest die God mij bewust heeft gegeven.

Nu zal je misschien denken, ja hoor liep niet gewoon niet goed en hij praat alles voor zichzelf goed. Dat is naar mijn mening niet het geval en ik zal vertellen waarom:

Het weekend dat het uitging werd ik enorm getroost door een tekst. Ik ging mij bezinnen en vroeg aan God wat ik nou verder moest doen en wat God nou precies wilde. Ik ging lezen uit "The New Evidence That demands a Verdict". Ik las een hoofdstuk over wonderen en tijdens het lezen bleef mijn aandacht hangen op één zinnetje: "God always accomplished what He intended to accomplish". Zou ik dan toch gewoon weer voor Jiska moeten gaan?

Ja, als ik terug kijk denk ik: Ja! Terugkijkend heb ik veel geleerd, het was een leuke periode en ik denk dat het onverklaarbare gevoel niet toevallig is ontstaan. Het hoorde niet zo te zijn.

Ik zie uit naar de toekomst, een fantastische droom wakkerde mijn liefde voor Jiska weer aan. Ik kijk realistischer en minder sprookjesachtig naar de toekomst, maar wel vol hoop. En hoop bestaat alleen als er geloof is. Ik kijk terug naar wat ik vorig jaar heb geschreven over het bijzondere visioen. Ik zie uit naar het moment dat Jiska voor God zal kiezen!
.

God blijft spreken!

Een update, er is inmiddels weer een jaar verstreken waarin bijzondere dingen zijn gebeurt, ik som ze op en bewaar het mooiste voor het laatst.

Allereerst iets prachtigs wat ik in mijn laatste bericht nog niet had verteld. Vorig jaar waren ik en mijn ouders op vakantie. Vakantie is een periode waarin ik tot rust kom en niets van studie of werk aan mijn hoofd hebt. Juist in die periodes, dat merk ik bij mezelf, wil ik nogal eens gaan nadenken. Nadenken over Jiska bijvoorbeeld. Mijn stemming over de situatie kan dan wel eens in een dalletje terecht komen, maar gelukkig wordt ik daar altijd uit getrokken. Zo was ik op 30 juli 2011 voor dat ik ging slapen (prachtige) foto's aan het bekijken van haar, ik sluit het programma af en merk ineens dat het achtergrond nummer dat ik op had staan de volgende titel had 'The Day Will Come'. Super!

Nog zo'n bijzonder momentje, zit je net weer eens haar te denken, het is 25 november 2011, pak ik de Elsevier, een weekblad, en ik zie dat dat ze deze week als 'foto van de week' eentje van Joost Luiten hebben genomen. Hij had een golf toernooi had gewonnen. En wat staat er op een van de hesjes:

Voor mij was dit heel duidelijk (Ik lees duidelijk Jiska!). Dit soort momentjes moet je willen zien, God maakt meer duidelijk dan je aanvankelijk door hebt.

Even een klein intermezzo voor de beeldvorming van de lezer, wat helpt om het einde van dit bericht beter te begrijpen. Op 23 december 2011 was ik (al) bezig met het uitzoeken van een reis om in de zomer van 2012 te maken. Ik was van plan om naar India te gaan om daar te gaan fotograferen. Die plannen stelde ik op 22 januari 2012 bij, Kenia leek mij de perfecte locatie om te gaan fotograferen.

Maar goed... dan kom je weer eens in een dalletje, ik droomde dat 'Jiska het zat was dat ik nog steeds achter haar aan zat'. Aldus een aantekening van mij van 5 februari 2012. Daarachter schreef ik echter achteraan: 'heb nog steeds 100% vertrouwen dat het goed met haar komt'. Let erop dat het hier niet om mijzelf gaat, maar dat het om haar gaat en ik bedoel met 'dat het goed met haar komt' dat Jiska tot inkeer zal komen en Jezus zal accepteren. Op 10 februari 2012 schreef ik dat ik die week een nieuwe foto van Jiska was verschenen op Facebook, ik was God hier dankbaar voor.
Vervolgens schrijf ik ook dat Jiska het idee naar vond dat bij de recentelijke inbraak in haar studentenwoning 'ook tussen haar foto's kon zijn gekeken'. 'Ze probeerde al via Facebook zoveel mogelijk af te schermen'. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Heb ik nou zo'n vreemde indruk achter gelaten?
Zou jij nu nog vertrouwen op God? Ik wel!

25 februari 2012: reis geboekt naar Kenia!

4 maart 2012: Een vriend van mij vierde zijn verjaardag, vaak was het zo met verjaardagen dat we bijvoorbeeld tot 2-3 uur 's nachts FIFA deden of iets dergelijks, maar af en toe gingen ze ook wel eens de stad in. Stappen trok mij nooit heel erg. Ik ging af en toe mee, niet vaak. Voorafgaand op de verjaardag had ik het er wel met God over of het wel verstandig was om de stad in te gaan. Ik vroeg God of Hij me wou laten zien of het verstandig was om de stad in te gaan, i.v.m. Jiska. (Hiermee bedoel ik dus dat ik eigenlijk alleen wou gaan stappen als ik hiermee de kans creëerde om Jiska weer eens in het echt te zien. Het was namelijk bijna 2 jaar geleden dat ik haar voor het laatst in het echt had gezien.) Ik stap op de fiets om samen met een andere jongen uit mijn dorp richting zijn huis te fietsen, vrijwel direct begon hij te vertellen dat ze met z'n allen de stad in wouden gaan. Het was voor mij al duidelijk, ik ga mee!
En ja hoor, drie keer raden wie ik zag ik de stad... Jiska! Super tof! En als je richting de wc loopt, haar ziet staan en iemand naast haar mij aanspreekt dan is dat helemaal geweldig. (Je moet je voorstellen dat ik haar 2 jaar niet in het echt heb gezien en nu ineens naast haar sta te praten!)

En dan is het weer een rustig, wel enkele keren een hele toffe foto van haar mogen zien! Voor hemelvaart (16 mei 2012) schrijf ik nog dat ik dankbaar ben dat het geloof mij heeft mogen bereiken en dat ik hoop dat Jiska volgend jaar ook zal gedenken dat het geloof ook haar heeft mogen bereiken.

19 mei 2012: Reis Kenia geannuleerd! Vreemd, ik had het totaal niet verwacht. Er waren te weinig deelnemers. Die middag kijk ik op Facebook en ik lees een berichtje van iemand bij mij uit de kerk. Ze zochten een jongen tussen 18 en 30 jaar om op de camping mee te helpen aan evangelisatie werk (Dabar). Een duidelijke boodschap, heb me aangemeld!
Sta open voor dergelijke boodschappen van God! Het bleek uiteindelijk ook erg belangrijk voor mij te zijn dat ik Dabar-werk heb gedaan, waarom dat lees je aan het einde!

Op 9 juni 2012 heb ik de film The Shawshank Redemption gezien.Mijn moeder kreeg die gratis bij wat boodschappen, leuk detail: Jiska had deze film ook geliked op Facebook. De film ging over hoop. Ik raakt vol liefde geloof en hoop! Ik las die avond Johannes 14, dit hoofdstuk was aan de beurt, en de tekst bevatte erg bemoedigende woorden. Vers 14 bijvoorbeeld: 'Als u iets vragen zult in Mijn Naam, Ik zal het doen.' Een tip vanuit mij is om het hele hoofdstuk te lezen. Ik vond het fantastisch! Toen ik uitgelezen was zag ik dat het koortje van mijn boekenlegger naast de bijbel in de vorm van een hartje lag! Erg tof! Ik heb die avond ook gebeden of God in de naam van Jezus Christus een plek voor Jiska wil bereiden in het koninkrijk van God.

Zaterdag 28 juli 2012 begonnen de twee weken Dabar op de camping. Wat deed ik zoal? 's Ochtends was er kinderclub, 's middags en 's avonds waren er activiteiten voor kinderen en jongeren en vanaf 22.30 was het hok van ons open voor jongeren om gewoon te 'chillen' en over diepere zaken te praten. Zondags was er 's ochtends een campingdienst en 's avonds een 'Sing-in'. Hier werden opwekkingsliederen gezongen en een stukje verteld. Beide keren was zondagavond droog en vooral bij de laatste avond was dit erg bijzonder. We hadden namelijk gebeden en ons vertrouwen uitgesproken. Voor aanvang kwam het met bakken uit de lucht. We hebben nog staan hozen. Tijdens de sing-in was het helemaal droog en na afloop begon het alweer te spetteren! Verder had ik nog een leuk momentje meegemaakt: tijdens een van de dagelijkse Bijbelstudies van ons team las ik in een liederen boekje de letters 'J' en 'I' onderaan een lied onder elkaar. Ik dacht aan Jiska en keek of ik het vervolg van haar naam kon vinden, nee niets. Ik keek op en net op dat moment heft iemand een pen naar haar gezicht waarop ik lees 'SKA' en in die 'A' was lachende een smiley verwerkt. Tof!



De laatste vrijdag van de twee weken Dabar kreeg ik iets heel fantastisch te horen van mijn teamleidster. Nu komt het:
Terwijl zij stille tijd hield, een dagelijks ingepland halfuurtje voor jezelf, hoorde zij in gebed het volgende (dit heeft ze letterlijk opgeschreven, de bladzijde uit haar dagboek mocht ik hebben):

'Allereerst werd 3x luid haar naam geroepen. Vervolgens zag ik water en een hand met een steen en een brief daarop gebonden. En tot slot 2 puzzelstukjes die een steeds duidelijkere eenheid vormen.'

Toen ze dit mij voor het eerst vertelde, de nacht van vrijdag 10 op zaterdag 11 augustus 2012, vertelde ze mij dat zij dus 3x de naam Jiska heeft horen roepen. Voordat ze dit te horen kreeg in haar gebed wist ze wel van Jiska af, maar ze was verder nou niet heel enthousiast over dit soort situaties. (ik hoop het zo goed verwoordt te hebben)
Verder vertelde ze mij dat dus over een hand met een steen en een brief met touw daaraan vastgebonden was, boven water. Tot slot waren de twee puzzelstukje wit, voor mij een erg belangrijk detail.

Super tof dit, heel erg bijzonder! Maar wat betekend dit nou. Ik wil het als volgt uit leggen:

Jiska! Jiska! Jiska! (Drie keer wordt haar naam geroepen, '3' is een bijzonder getal in de Bijbel. Er wordt gesproken over de drie eenheid van God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Ook kraaide de haan drie keer.)

De zee representeert de rusteloze massa van de samenleving, gewoonlijk onhandelbaar en wetteloos. De Hand representeert kracht! De steen staat voor stabiliteit. En het touw is een symbool voor Jezus ( en zijn dood), hij was immers gebonden met touwen in de tuin van Gethsemane. Het touw houdt de witte brief vast! De witte brief zie ik als Jiska.

Ik maak hieruit op dat Jiska (nu, juist terwijl ze God niet kent!) beschermd wordt in haar doen en laten. Hier maakte ik mij, voordat ik hierachter kwam (20-08-2012) mij juist zorgen om. De betekenissen heb ik trouwens via internet gevonden op de volgende sites:

(Dit waren de eerste betekenissen die ik tegen kwam)

http://www.revelation-today.com/A1Bible%20Symbols.htm

http://www.christiansymbols.net/objects_6.php

Tot slot twee witte puzzelstukjes die een steeds duidelijkere eenheid vormen, wit is de kleur van reinheid. Jiska is het ene puzzelstukje en die andere, dat ben ik!

Het mooiste vind ik dat de puzzelstukjes wit zijn, dit betekend dus dat Jiska gered gaat worden. En dat ze een eenheid gaan vormen, dat is puur (extra) genade!

Hoop en vertrouwen, dat is wat ik al die tijd hoog hield en die hoop en dat vertrouwen worden op een prachtige manier bevestigd door God!

Ik ben God erg dankbaar dat Hij tot mij blijft spreken en zoveel genade heeft. 

Ik ben er dus nog steeds van overtuigd dat Jiska zal gaan geloven in de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

PS: Vanavond was de laatste sing-in op de camping om de gehele Dabar periode van zes weken af te sluiten. We zongen opwekking 710, en precies op het moment dat we de volgende regel zongen: 'Wachtend op Uw milde regen' begon het lichtjes te regenen!

Geduld

Geduld is een schone zaak, maar geloof me het is ook vaak knap lastig.

Ik wil jou graag kennis laten maken in hetgeen, ik noem het maar een proces, ik nu meemaak. Ik zal eerst vertellen hoe dat proces begon  en vervolgens hoe dit zich ontwikkeld heeft tot de dag van vandaag. Ik sluit dan ook af in het heden, want gister maakte ik ook weer iets bijzonders mee. Door het verhaal heen zal het jou waarschijnlijk ook wel duidelijk worden wat geduld met dit verhaal te maken heeft.

Enkele jaren terug begon het, hoe ik haar voor het eerst opmerkte weet ik niet eens meer, maar tussen alle scholieren viel zij op bij mij. Het zullen misschien haar ogen zijn geweest of haar glimlach, ik weet het niet meer. Hoe dan ook, dat gefladder in mijn buik was er weer. Ik zeg bewust weer, want het was niet de eerste keer. Dit keer deed er zich echter wel een kans voor om daadwerkelijk een keer verkering te krijgen, want die scharrel op vakantie een poosje terug kon ik toch niet echt verkering noemen. Er was echter één probleem. Die kans om verkering te krijgen kwam uit iemand anders! Het was een meid van de volleybal die, in mijn ogen, ineens wel heel uitbundig zat te zwaaien naar mij vanuit de spelersauto die richting een volleybalwedstrijd ging.

Wat zou jij nu hebben gedaan?

Ik wist het niet. Weet je wat ik deed? Ik besloot het maar te vragen. Die avond nog. Aan wie? Aan God! Ja, ik ga elke avond even lezen en een gebed aan voordat ik ga slapen. Fijn is dat, om even een momentje stil te staan bij de dag, dat raad ik dan ook zeer aan, of je nou gelooft of niet.

Die avond zat het al vrij hoog bij mij. Ik legde het gelijk voor, wat moet ik nou doen? Voor wie moet ik nou gaan? Wat is nou verstandig? Ik hoopt dat de Heer het me een keertje duidelijk konmaken. Voordat ik ging slapen keek ik nog even wat ik volgens het dagboekje uit de bijbel moest lezen. Genesis 11, het laatste stukje.

Ik kwam aan bij vers 29: ‘Abram en Nachor trouwden allebei. Abrams vrouw heette Sarai, Nachors vrouw heette Milka; zij was een dochter van Haran, die naast Milka nog een dochter had, Jiska.’

Nou een reep Milka chocolade voor degene die raad hoe die meid van school heet.

Inderdaad, Jiska!

Euforie! Wat was ik God dankbaar voor Zijn antwoord! En zo snel ook!

Misschien zou ik binnen nu en een weekje al wel verkering hebben met haar!

Het was zaterdag en je kan wel nagaan dat het wel even spannend was om die maandag naar school te gaan.

Die maandag gebeurde er niets, dinsdag ook niet en de rest van de week bleef het ook rustig. Ik zag haar wel lopen, daarvoor was ik God al dankbaar, maar er gebeurde niets. Ik begon me toch af te vragen wat ik nou moest doen.

Hoe oud was ik 16 of net 17? Ik zat in de 5^e klas van het Atheneum en zij zat in 4 Havo. Op haar afstappen vond ik lastig, ik kende haar niet en wat moest ik tenslotte zeggen? Hoi, God heeft mij verteld dat ik voor jou moest gaan in plaats van die andere leuke meid van volleybal. Wil je met mij verkering? Nee, dat was niet wat.

Hoewel ik doorkreeg dat die verkering er niet meteen in zat, leerde ik het wel waarderen om haar te zien. Ik zag haar tenslotte niet elke dag. Even die blik van haar, ja daar was ik echt dankbaar voor.

Maar hoe hou je nou de motivatie hoog als er maar niets gebeurt en je geen mogelijkheden ziet om iets te doen? Hoe blijf je het vertrouwen houden dat het moment een keer komen zal? Het is moeilijk, bidden helpt, haar af en toe zien op school hielp ook, maar het blijft lastig om de hoop erin te houden als er niets gebeurd. Gelukkig bleef God aan mij denken, dat merkte ik door opmerkelijke dingen die af en toe gebeurden. Zo was het 5 Juli 2009 en inmiddels was ik erachter gekomen dat het toch wel handig is om af en toe van die momentjes op te schrijven zodat je niet alles vergeet. Ik kijk terwijl ik dit schrijf op het papiertje en ik lees: ‘Preek over dit bijbel stuk, over weg in je leven    ervaringen met God Klopt precies!’ Dat uitroep teken was heel dik en ik schreef in steekwoorden, vandaar die logische zinsbouw.

Zulke momenten zijn altijd prachtig. Wegfietsend van school en daar het is net Jiska die opstaat om waardoor je haar door de ramen kan zien. Echt genieten was dat. Of die keer dat zij net met wat vriendinnen op een plek een spandoek zit te maken voor de laatste school dag. Een plek waar normaal geen kip komt en ik kon haar net even zien terwijl ik naar huis fietste vanuit de binnenstad en een moment daarvoor zat ik nog te hopen om haar nog eventjes te zien voor die dag. Via hyves was het altijd hopen of dat er weer een nieuwe profielfoto zou komen en als je dan op uitgerekend je eigen verjaardag ziet dat Jiska haar profielfoto net heeft veranderd is dat natuurlijk helemaal geweldig.  (Die avond las ik trouwens Psalm 20, wat ook heel motiverend was!)

Het klinkt misschien vreemd, maar het was echt fijn om haar even te zien. Ik ging haar natuurlijk niet te opvallend aan zitten staren. Ze moest natuurlijk ook niet gaan denken dat ik een of andere mafkees was die haar de hele tijd staat aan te gapen. Ik dwaal af.

De tijd verstreek, het privéberichtje via hyves mocht niet baten (geduld!) en de eindexamens kwamen eraan. Op school ging het verder wel goed en ik was toegelaten om op de KMA, iets waarvoor ik God ook heel dankbaar was.  In mijn gedachten kwam het al op dat het misschien de zomervakantie zou zijn dat het allemaal gebeuren zal. Er zat tenslotte nog een eindexamenfeest aan te komen en zij zat in 5 havo en deed dus ook eindexamen tegelijk met mij.

Het eindexamengala kwam eraan, ik had het gevoel dat het nu wel moest gaan gebeuren. Ik vroeg God dan ook veelvuldig of Hij mij wou helpen die avond. De kans om haar daarna nog een keer te zien was immers erg klein. De mannen strak in pak en de dames in galajurken en Jiska zag er werkelijk prachtig uit. Tijdens het eerste gedeelte van het gala stonden we in een apart afgehuurde zaal. Ik kon haar af en toe zien, terwijl ik met vrienden stond te praten en te feesten. Er was één moment in die zaal waar de kans zich voordeed om in contact te komen.Ik stond met wat mensen uit 5 havo en 6 vwo bij elkaar en toen zij er ook bij kwam staan. Ze maakte de flauwe grap om haar neus te snuiten in het witte zakdoekje van iemands pak. Ik bedacht me dat ik een paar minuten terug dezelfde grap wou maken, maar die toch maar niet had gemaakt wegens het hoge flauwheidsgehalte. Het was eindelijk een kans, als ik nou maar iets had gezegd. Ik pakte die kans niet en ze was ook zo weer weg. Ik realiseerde me dat ik dé kans verprutst had. Die avond zag ik haar ook bijna niet meer. Ik had de hoop op succes die avond al opgegeven. Ik was wel dankbaar dat ik haar toch even van dichtbij mocht zien, maar teleurstelling overheerste. De hele meute ging naar een café in de binnenstad, aldaar weer wat door gefeest, ik zag Jiska verder niet meer. In het café was ik al gauw de harde muziek een beetje zat en ging daarom even rustig buiten op het bankje tegen het café aan zitten om af te koelen. Toen gebeurde iets wat ik bijna niet kon geloven. Er kwam iemand naast mij zitten en die leek verdacht veel op Jiska. Wauw! Ik dankte God gelijk in mijn gedachten voor dit moment. Ik realiseerde me wel dat ik nu iets moest gaan zeggen. Het begon met mijn opmerking over die dronken kneus die over elke fiets heen struikelde die maar in het steegje stond en het resulteerde in een gesprek over de toekomstige studies. Niet heel spannend en exotisch, maar ik was al lang blij dat ik een keer wat met haar gepraat had. Achteraf dacht ik dat ik het misschien iets boeiender had moeten maken, want het vriendschapsverzoek dat ik stuurde op hyves werd niet bevestigd. (Geduld!) Toch was ik dankbaar, eindelijk een keer met haar gesproken!

Geslaagd, groen licht voor de KMA dus. Eerst rijlessen volgen in de vakantie en dan beginnen met de opleiding halverwege augustus. In de vakantie kwam ik tot inkeer op mijn handelen. De afgelopen tijd sinds ik Jiska voor het eerst zag, hoopte ik vooral dat ik verkering met haar zou krijgen. Maar wat is nou het belangrijkst? Mijn eigen hartje of dat van haar. Zij moet in God gaan geloven! Ik besloot een brief te schrijven, een brief waarin ik de situatie uitlegde en ik zei wat nou het belangrijkst voor mij was.  Dat zij Jezus zou leren kennen.  Ik gaf aan open te staan voor een gesprek en dat ze God ook kon aanspreken hierover.

Nu deed er zich wel weer een probleem voor. Ik had een brief, maar geen adres. Ik wist enkel de naam van het dorpje waar ze woonde. Ik begon te zoeken in het telefoonboek, maar hierin vond ik niets. Nu was het dorpje erg klein, het zal nog geen duizend inwoners tellen. Ik zag dus  een oplossing: Google Earth in combinatie met het telefoonboek en afvinken waar ze niet kon wonen. Na een paar uurtjes werk had ik enkele locaties gevonden. Nu op hyves zoeken naar foto’s waar eventueel iets herkenbaars van haar huis of iets dergelijks op staat. Het lukte me niet om het goede adres te vinden. Ik bleef God vragen of hij me wou helpen, want ik zat vast. Het enige reële vermoeden dat ik had, bleek niet te kloppen. Toch moest en zou ik die brief posten. Toch maar een keertje kijken op hyves die volgende dag, al kijkend op de pagina van haar zus staat ineens een bericht een jongen  die buurvrouw zegt tegen haar. Snel telefoon boek erbij voor de achternaam. Bingo, tegenover zijn huis was een huis die niet in het telefoonboek staat. Dit moest het zijn. Via hyves had ik al gelezen dat ze op vakantie was en de volgende ochtend ben ik op de mountainbike ernaar toe gefietst, ik las groot haar familienaam naast de voordeur en ik heb de brief gepost. Ik bedankte God, dat het toch gelukt was en ik hoopte dat ze tot geloof ging komen.

Ik kreeg geen reactie in de weken erna, het enigste wat ik merkte is dat haar hyvesprofiel niet meer zichtbaar was. Shit, ze heeft toch geen verkeerd beeld van mij gekregen. Ik zat inderdaad veel op hyves te kijken, maar ik was toch geen stalker?

Je gaat nadenken over je eigen handelen, ik had ondertussen ook al wel wat foto’s bewaard van haar. Ik wist immers dat ik haar voorlopig niet meer zou zien. Ik ging twijfelen of dit wel verstandig was. Ik heb ze toch altijd bewaard. Gedachtes vervagen, daar kwam ik al snel genoeg achter als ik haar bijvoorbeeld tijdens de examens al een tijd niet had gezien. Die foto’s vervagen niet, ik kijk er af en toe naar. Ik trek me er echt niet op af of iets dergelijks. Door af en toe te kijken en veel te bidden houdt ik mijn vertrouwen hoog. Ik bid bijna elke dag voor haar. Het doet me pijn dat ze waarschijnlijk denkt dat ik een vreemde dude ben. Toen haar profiel afgesloten was keek ik namelijk nog bij wat vriendinnen om wat glimpen van haar doen en laten op te vangen. In een krabbel schreef ze dat ze een vorige krabbel maar verwijderd had ‘i.v.m. vreemde mensen op deze wereld’.  Ik heb echt geen verkeerde bedoelingen gehad, nooit. Ook zulke situaties legde ik voor aan God. Ik krijg natuurlijk niet altijd van die fantastische antwoorden. In zo’n situatie kan je niet anders doen dan hopen en vertrouwen. Vertrouwen dat het ooit goed gaat komen. Gelukkig heeft God mij in de periode hierna ook blijven motiveren door mij duidelijk te maken dat ik de moed niet op moest geven.

Dat is namelijk als volgt gegaan. Er is inmiddels een jaar voorbij, nadat ik haar voor het laatst gezien heb. Ik heb het eerste jaar op de KMA succesvol afgerond. Ik had me vooraf ook voorgenomen om dicht bij God te blijven en hoewel ik veel aan mijn hoofd had, bleven God en de gedachtes aan Jiska sterk aanwezig. Het was niet altijd even makkelijk om tijdens een oefening voor het slapen gaan toch eventjes de bijbel erbij te pakken en geconcentreerd te gaan lezen terwijl je weet dat er op elk moment een alarm kan uitbreken en je ook niet weet wanneer je weer mag slapen.  Toch merk ik dat trouwheid loont. Je relatie wordt er door versterkt. Even een momentje pakken voor jezelf en God vind ik belangrijk. Ook in dit dit jaar waren het de kleine hints en motiverende momenten die mij hielpen. Zo kwam ik een keer op hyves via een nichtje van mij op het profiel van iemand die Jiska heette en mijn achternaam droeg, weliswaar zonder de tussenvoegsels, maar voor mij was het duidelijk genoeg. Of die keer dat ik in een weekend een mentale training had en via facebook een vriendschapsuitnodiging kreeg van iemand waardoor een ‘vrienden van vrienden’ connectie onstond met Jiska. Dit betekende dus ik weer eens een nieuwe foto te zien kreeg.  Dankbare momenten die ik zeker zie als Gods werkende hand.

Geduld hebben is lastig, maar geduld liet mij zien hoe God mij helpt. Afgelopen zondag weer, ik merkte op facebook dat ik ineens geen gemeenschappelijk vrienden meer had. Een tijdje terug had ze haar profiel al helemaal afgegrendeld. Dat deed mij al een beetje argwanen en nu dit. Het voelt niet goed als je doorhebt dat je geweerd wordt, misschien werd ik vaak als ‘vriend’ voorgesteld door een automatische vriendenzoeker. Die stelt namelijk personen voor aan de gebruiker, die gemeenschappelijk vrienden hebben. Nou bezoek ik regelmatig haar profiel. Ik denk dat ze door die vriendenzoeker doorkreeg dat ik nogal eens haar facebook bekeek.  Ja, dat zal niet erg positief op haar inwerken denk ik.

Gister, aan het begin van de middag, bad ik weer tot God. Ik wilde wel graag weer eens een interessante kerkdienst mee te maken, ik wou namelijk ook een pakkend begin van mijn blog schrijven. Kerkdiensten zijn lang niet altijd even interessant, maar trouwheid loont. Toen ik binnen liep zag ik dat er eindelijk weer eens een bijbeltekst werd behandelt  dat je minder vaak hoort: Hooglied! De bijbeltekst, hfst 2: vers 8-17, was echt een opkikker en de psalmen sloten perfect aan met mijn situatie. Zo verteld Psalm 1 vers 2 aan het eind: ‘Hij groeit zelfs op in ramp en tegenspoed, het gaat hem wel, ’t gelukt hem wat hij doet.’ en  Psalm 45 vers 1 ‘terwijl de Geest mijn gladde tonge drijft, is z’ als de pen van een, die vaardig schrijft.’ Prachtig toch?

Of ik vaardig schrijf, mag je zelf beoordelen. Ik zag deze kerkdienst in ieder geval weer als een motivatie van God om mijn vertrouwen en geduld te bewaren. Ik hoop dat jij je kan inleven in mijn situatie en inziet hoe God mijn helpt. Ik weet zeker dat God ook jou kan helpen in je leven. Schaamte voor eerdere momenten uit je leven kan je laten gaan, als je weet dat Jezus die momenten heeft afbetaald.  Stel je open en ontvang de Heilige Geest van God!

Introductie

Geachte lezer,

Hoe kan ik een blog beginnen met de titel  'Truth reviewed' als ik niet direct eerlijk vertel wat het doel hiervan is. Toch ben ik bang dat, wanneer ik zeg wat het doel is, ik die enkeling die dit leest kwijt ga raken. Ik zeg het wel, in de hoop dat er toch iemand nieuwsgierig blijft. Ik hoop dan ook dat bij hem of haar het doel zal slagen.
Wat is nou dat doel?
Ik wil jou kennis laten maken met de Heere HEERE.
Wie? GOD! JEZUS! De HEILIGE GEEST!
...
...
...
...
Ik hoop dat je nog leest.
Ik hoop dat je af en toe deze blog nog een keer zal bekijken om een nieuw bericht te lezen en aangetrokken raakt.
Ik hoop dat je een ander, een beter, beeld gaat krijgen van het Christendom.
Een ander beeld dan dat je nu waarschijnlijk voor ogen hebt.
Dat is het doel!